Emmen, 1958

Het werk van Cornelia Bruinewoud is vooral een onderzoek naar tijd en ruimte. Zij is geïntrigeerd door het verloop van de tijd en haar invloed op het landschap, de materie en de ruimte.
De vormen die verdwijnen en ontstaan, de verschillende snelheden, de sporen van stilstand en beweging. Hoewel zij in haar (ruimtelijk) werk gebruik maakt van verschillende technieken en materialen, zijn stenen in hun bijna-eeuwigheid, een geliefd medium om haar concepten vorm te geven. Deze tijdloze materie keert ook terug in haar schilderen. In haar, vaak verstilde, bijna abstracte composities van rotsen, bergen, en desolate landschappen, lijkt de tijd stil te staan. En juist in die afwezigheid ervan, wordt zij benadrukt.